مدت ها بود که دنبال یه جایی می گشتم تا بتونه منه خودم رو بازتاب بده . پژواکی که نه تند و تیز مثل انتقادها و تحلیل های سیاسی و نه دیر پز و دیر هضم عین وقایع آخرالزمانی امروز و فردامون باشه . منشوری که ساده گی درونم رو به چندین طیف خوش رنگ تر تبدیل کنه و بیش تر از قبل در دست رس این و اون قرارم بده . و در عین حال ، ناقض پارتیزان بودنم هم نشه . درسته که پارتیزان منعکس کننده ی بخشی از درونمه ولی نه همه ش . پارتیزان خلاصه ای از دغدغه های انقلابی گریمه که تو قالب های گوناگون نمود پیدا می کنه و البته کمی خشن . پس لازم بود یه آینه ای ، آب گینه ای ، آب زلالی ، چیزی ، به بازتاب ساده گی روستایی بودنم بپردازه و بگه اون چه رو که نهاد بی آلایشم می خواد فریاد بکشه . واسه همین خیلی گشتم تا وسیله ی مورد نظرم رو پیدا کنم . و تو این گشت و گذار و چرخیدن و گردیدن ، نمای ساده ی سرپناهی بی شیله پیله نظرم رو جلب کرد . عمارتی خشت و گلی با تمام صفای دوران بچه گی هام . عمارتی که تابستوناش ، تنها با تن به آب حوض وسط حیاطش زدن خنک می شد و زمستوناش با چای قند پهلوی «عزیز» اون هم زیر کرسی زغالی ، داغ . وقتی خواستم با همون شور و حال ، در چوبی این عمارت رو دق الباب کنم ، متوجه شدم رو کاشی لاجوردی بالای درش نوشته «شیدایی» . و شیدایی هم که به قول آقا مرتضا ، همون هنر متجلی شده اس . امیدوارم درست اومده باشم ، اون نشونه ی روی کاغذ مچاله و از عرق دستم خیس شده ای رو که سال ها تو جیبم جا خوش کرده بود . (هلاک شدم از این همه تعریف از خودم !)

---